1e kerstnacht is vermoeiend. Fien krijgt koorts, en beide meisjes hebben de slag met het heersende verkoudheidsvirus plotseling verloren. Zelf opgezocht, want op bezoek bij mensen die net er bovenop kwamen en in de sneeuw en kou liedjes gaan staan zingen is niet risicoloos, maar ja, anders beperk je jezelf ook weer. Als we vermoeid opstaan zien we de sneeuw en ijzel letterlijk uit de lucht vallen. Oei. We vetrekken vandaag naar de Bahamas, maar niet vanuit onze vertrouwde Dulles luchthaven om de hoek maar vanuit Baltimore, zo'n 50 minuten rijden hiervandaan, omdat er rechtstreeks naar Nassau kan worden gevlogen. We besluiten snel te vertrekken. Een verstandige beslissing, zo blijkt. We rijden voor een sneeuwfront uit, en als we ingecheckt zijn zien we de landingsbaan en vliegtuigen wit worden en krijgen we Facebook berichten uit Vienna over sneeuwballengevechten. Gelukkig geen vertraging voor de vlucht, zo lijkt het. Niets is minder waar. De-icing is het woord, en het duurt 1.5 uur voordat het vliegtuig opstijgt met gifgroene vleugels door de antivries. De vlucht gaat dwars door het stormfront heen dus wederom een bijzonder rocky flight. Maar dat leed is snel verdwenen als we na 2 uur vliegen het koraalrif de zee afwisselend smaragd groen en azuurblauw zien maken, en weldra ontwaren we enkele tropische eilandjes omlijnd door de witte zandstranden als de daling wordt ingezet.
